Category Archives: গল্প

গল্প: মই সপোনৰ জীৱন্ত কবৰ – কুলদীপ ৰঞ্জন দত্ত

পচোৱা বতাহজাক আহিছিল ….. সি যেন ময়ুৰৰ পেখমহে ধৰিছিল …. তাৰ শৌৰ্যত মোৰ বিধ্বস্ত অৱয়ব ধোঁৱা হৈ মিলিব খুজিছিল পলাশৰ উৰি অহা ৰেণুবোৰৰ লগত ….. মই নিৰ্বিকাৰ, নিৰাসক্ত, দৃষ্টি মোৰ অপলক …

সি সুধিছিল… তুমি শুদ্ধোধনৰ পুত্ৰ নেকি….. গৌতম অথবা তথাগত, বুদ্ধ?

মই মূৰ জোঁকাৰিছিলোঁ… আৰু অস্ফুটভাৱে কৈছিলোঁ… নহয়!

সি উদ্‌ভ্ৰান্তৰ দৰে এচোৱা গৈ আকৌ বাগি দি উভতি আহিছিল আৰু সুধিছিল …… তুমি মৎসগন্ধাৰ তনয় নেকি ….. ভীষ্ম ?

মই মূৰ জোঁকাৰিছিলো আৰু অস্ফুটভাৱে কৈছিলোঁ… নহয়!

সি এইবাৰ আৰু জোৰেৰে বলিছিল ….. তাৰ নিশাহে হেন্দোলনি তুলিছিল গছৰ ডাল-পাতত …. লতাবোৰে আৰু বেছি লিপিট খাই পৰিছিল বিৰিখৰ ৰুক্ষ দেহায়বত….. সিঁহতে নিজকে সান্তনা দিছিল …. এয়া কুঁহিপাত প্ৰসৱৰ সময় …… তলৰ তৃণবোৰে কেতিয়াবাই গা এৰি দিছিল বসুমতিৰ বহল বুকুত ……

সি এইবাৰ উদ্বাস্তু হৈ মোৰ ওচৰলৈ আহিছিল আৰু আৱেগৰ আতিশয্য চলাইছিল ……
তুমি কোন … তুমি কোন ….. তুমি কোন …..

প্ৰশ্নটো গেজেপনি হাবিত প্ৰতিধ্বনিত হৈ মোৰ ওচৰলৈ পুনৰ ঘূৰি আহিছিল …..
তুমি কোন ?

মই শেতা হাঁহি এটাৰে তালৈ চাইছিলোঁ …..
তাৰ উপদ্ৰৱত হেঁপাহৰ বাহ ভঙা টোকোৰা চৰাই এজাকে তাৰ উকা অৱয়বত তাৰ কলিজাটো খেপিয়াইছিলহি …..

মই তেতিয়াও নিৰুত্তৰ ….

সি ঠেও ধৰি যাবলৈ ওলাল …. মই জানিছিলো সি পুনুবাৰ ফিৰি আহিলে প্ৰলয়ৰ প্ৰকোপ কিমান বাঢ়িব ….

বিদায় সখা… মই কলোঁ …. শুনা, মই সপোনৰ জীৱন্ত কবৰ …….

কাতৰ চাৱনি এটাৰে সি বিলীয়মান হৈ পৰিল ক্ষণিকতে …. দূৰণিৰ পাহাৰ এখনত আছাৰ খাই বিষাদ ভগাই ল’লেগৈ সুদূৰৰ সাগৰৰ অন্তহীন নীলিমাত…..

মোৰ বুকুখন পাতল হৈ আহিল….. হয়তো অলপ বোজা সিও লৈ গ’ল …… সেয়ে ….

%d bloggers like this: