Category Archives: অনুভৱ

অনুভৱ: – মল্লিকা কলিতা

দৰ্শনৰ অধ্যাপক গৰাকীয়ে কিছু সামগ্ৰীৰে সৈতে শ্ৰেণীকোঠাত প্ৰৱেশ কৰিলে। যেতিয়া পাঠদান পৰ্ব আৰম্ভ হ’ল তেতিয়া তেখেতে এটা ডাঙৰ আইনাৰ খালী বটল ল’লে আৰু তাত পাত্থৰৰ ডাঙৰ ডাঙৰ টুকুৰা ভৰাবলৈ লাগিল। তাৰপাছত ছাত্ৰ-ছাত্ৰীক উদ্দেশ্যি সুধিলে, ‘পাত্ৰটি ভৰি পৰিছেনে?’ সকলোৱে একেস্বৰে হয়ভৰ দিলে । তেতিয়া অধ্যাপকজনে সৰু-সৰু শিলগুটিৰে ভৰা বাকচ এটা ল’লে আৰু আইনাৰ পাত্ৰটোত ভৰাবলৈ লাগিল, পাত্ৰটি অকণমান সঞ্চালন কৰাত শিলগুটিবোৰ পাত্থৰৰ মাজত সোমাই পৰিল । আকৌ এবাৰ শিক্ষাৰ্থীসকলক সুধিলে, ‘পাত্ৰটি ভৰি পৰিলনে?’ আৰু সকলোৱে সহমত প্ৰকাশ কৰিলে । এইবাৰ অধ্যাপজনে বালিৰেপূৰ্ণ বাকচ এটি উলিয়ালে আৰু কাঁচৰ পাত্ৰটিত বালিখিনি ঢালি দিলে । বালিখিনিয়ে অৱশিষ্ট অংশখিনি পূৰ্ণ কৰি পেলালে। আকৌ এবাৰ তেখেতে সুধিলে, ‘পাত্ৰটি পৰিপূৰ্ণ হ’লনে ?’ শিক্ষাৰ্থীসকলে অইনবাৰৰ দৰে এইবাৰো হয়ভৰ দিলে ।

তেতিয়া অধ্যাপকজনে বুজাবলৈ আৰম্ভ কৰিলে, ‘মই বিচাৰোঁ তোমালোকে ধৰি লোৱা যে আইনাৰ পাত্ৰটিয়ে তোমালোকৰ জীৱনক প্ৰতিনিধিত্ব কৰিছে । ডাঙৰ ডাঙৰ পাত্থৰবোৰ হৈছে জীৱনৰ গুৰুত্বপূৰ্ণ বস্তু যেনে—আমাৰ পৰিয়াল, আমাৰ জীৱনসংগী, আমাৰ স্বাস্থ্য, আমাৰ ল’ৰা-ছোৱালী । যদি বাকী সকলো বস্তু হেৰুৱাই পেলোৱা যায় আৰু মাথোঁ এইকেইটা ৰৈ যায় আমাৰ জীৱন পৰিপূৰ্ণ হৈ থাকিব । শিলগুটিখিনিয়ে অন্যান্য বিষয় যেনে – আমাৰ চাকৰি, আমাৰ ঘৰ ইত্যাদি আৰু বালিখিনিয়ে বাকী সকলো সৰু-সুৰা বিষয়ক সামৰিছে । যদি আমি পাত্ৰটিক প্ৰথমেই বালিৰে ভৰাই দিওঁ তেতিয়া শিলগুটি আৰু পাত্থৰখিনিৰ বাবে অকণমানো জেগা নাথাকিব। এয়াই আমাৰ জীৱনৰ সৈতে ঘটে। যদি আমি আমাৰ সকলোখিনি সময় আৰু শক্তি সৰু সৰু বিষয়বোৰত নিয়োজিত কৰোঁ , তেতিয়া আমাৰ হাতত সেই বিষয়বোৰৰ বাবে সময় নাথাকিব, যিবোৰ আমাৰ বাবে অধিক গুৰুত্বপূৰ্ণ। সেই বিষয়বোৰত গুৰুত্ব আৰোপ কৰা উচিত যি আমাৰ সুখৰ বাবে জৰুৰী—ল’ৰা-ছোৱালীৰ সৈতে খেলা, নিজৰ জীৱনসংগীৰ সৈতে নচা। কৰ্মস্থলীলৈ যাবলৈ, ঘৰ চাফ-চিকুণ কৰিবলৈ, পাৰ্টী দিবলৈ, সদায় সময় হ’ব। কিন্তু প্ৰথমে পাত্থৰলৈ গুৰুত্ব দিওঁচোন—এনেকুৱা বিষয়বস্তু যি সঁচাকৈ অগ্ৰাধিকাৰ পাবলগীয়া; নিজৰ প্ৰাথমিকতাবোৰ নিৰ্ধাৰণ কৰক, বাকীবোৰ কেৱল বালিৰে ভৰা।।

%d bloggers like this: