সম্পাদকীয়- আজিজুল হক

উজাই আহিলে মাছে কি মগৰে

উজাই আহিলে শিশু;

কাণতে ঢোলেটি মুখতে পেঁপাটি

পালেহি ব’হাগৰ বিহু।

অসমীয়াৰ অতিকৈ চেনেহৰ বাপতি সাহোন ৰঙালী বিহুটি। ই অসমীয়াৰ জাতীয় উত্‍সৱ, কিয়নো অসমীয়াৰ সকলো ধৰ্ম আৰু সকলো বৰ্ণৰ মানুহে স্বতঃস্ফুটভাৱে ইয়াক পালন কৰি আহিছে। বিহুৰ পৰশত সাৰ পাই উঠে অসমৰ প্ৰকৃতি, নৈ-নিজৰা, পহাৰ-ভৈয়াম, চৰাই-চিৰিকতি, উলু-বিৰিণা, চাপৰি-কাষৰি। প্ৰকৃতি আৰু কৃষিভিত্তিত উদ্‌যাপিত এই পৰম্পৰা অসমৰ বিভিন্ন জাতি আৰু জনগোষ্ঠীৰ সমন্বয়ৰ সেতু হৈ আহিছে। ইয়াত নাই কোনো গোষ্ঠীগত সংকীৰ্ণতা অথবা ধৰ্মীয় গোড়ামী। অসমীয়া জাতিটো যেনেকৈ আৰ্য, অনাৰ্য, অষ্ট্ৰিক, মংগোলীয় জাতিৰ সমন্বয়ত গঢ়ি উঠিছে তেনেকৈ ইয়াৰ সংস্কৃতিও বাৰেৰহণীয়া। বিচ্ছিন্নতাকামী আৰু সমাজদ্ৰোহী শক্তিসমূহে অসমীয়া জাতিটোক থান-বান কৰিব বিচৰাৰ পৰিপ্ৰেক্ষিতত ঐক্য আৰু সমন্বয়ৰ এই উত্‍সৱে বিশেষ তাত্‍পৰ্য বহন কৰিছে।

অসমৰ সৰ্বাংগীন উন্নতি হওক আৰু নদীবান্ধ, বান তথা গৰাখহনীয়া, নিবনুৱা, গড়হত্যা, সশস্ত্ৰ সংগ্ৰাম আৰু অবৈধ বিদেশী নাগৰিক আদি সমস্যাসমূহৰ আশু সমাধান হওক আৰু জাতি-ধৰ্ম-বৰ্ণ নিৰ্বিশেষে অসমৰ মানুহে মিলা-প্ৰীতি আৰু শান্তিৰে দিন নিওৱাৰ পৰিৱেশ সৃষ্টি হওক। তাকে সোঁৱৰাইছে ব’হাগৰ বিহুটিয়ে।
ৰঙালী বিহুৰ শুভেচ্ছাৰে-

%d bloggers like this: